IMG_1792

Kimim Ben?

Karakışta doğmuş olmamdan kaynaklansa gerek, bıraksalar,

bir teknede, yaz-kış, sonbahar-ilkbahar, gece-gündüz yıllarca yaşayabilir,

Haliç’in mavi sularında görebilseydim eğer, aklıma ateşi çocukluğumda düşer,  yunus eğitmeni olurdum.

Ama aklı başında, örf ve adetlerimize, anenelerimize, gelenek göreneklerimize, büyüklerimize ve ÖSYM’ye uyup, üniversiteyi bitirdim, yetmedi; 09:00-19:00 sigortalı bir işe kapağı atarak, her gün 3 saat kadar İstanbul trafiği çekerken, mutlu olmanın yollarını aradım.

“Hayatın güzellikleri, zorluklarını çekmeden anlaşılmaz” diyerek, okuldan fırladığım gibi kapağı ticarete atılmakta buldum. Baktım  ki, kendi işini yapmak, öyle sadece kafelere gelen müşteri sayısı ile bir kahve fincanın çarpımından elde edilen cirolarla ölçülemiyor, işimi devrettim. “Her ay başında alırım paramı, senediymiş, çekiymiş, vergisiymiş, tahsilatıymış uğraşmam” cin fikirliliği ile, maaşlı bir işe kapağı atıverdim.

Kendi işimi yaparken

bu ülkenin gramer yapısında, dürüstlükle ticaretin aynı cümlede kullanılamayacağını anladığımdan,

stres sahibi,

maaşlı çalışırken beynimden taşanları ofis ortamında profesyonellik (!) uğruna dökemediğimden,

blog sahibi oldum.

Ömrümün yarı yılını, toplumun her kesiminden topladığım zincirleri bir araya getirip kendimi bağlamak için yoğun çaba harcadıktan sonra, diğer yarı yılında o zincirleri teker teker çözüp sahiplerine geri vermek için daha yoğun çaba harcayarak hayatımı idame ettiriyorum.

İlişkilere, gezip gördüklerime, arkadaşlıklara, dostluklara, kıskançlıklara, çekilmezliklere, çekememezliklere, ihtiyaçlarımıza, yaptıklarımıza, yapmadıklarımıza, yediklerimize, içemediklerimize, okuduklarımıza, seyredemediklerimize ve bunun gibi hayata dair her şeye söyleyecek bir lafım olduğunda, yazıp yazıp blogumda kafanızı karıştırmak, gözünüzü yormak, size bir nebze olsun belki bir gülümseme yaratmak ve en önemlisi kendimi rahatlatmak en büyük zevklerimden biri oldu.

Ama bir gün tekne alacağıma ve

bi kapı arkasında ya da dolap içinde, masa altında, buzdolabının en arka tarafında bir yerlerde unutulmuş bir şekilde

ya da belki de  tam da durduğum  yerde, kendi içimde mutluluğu bulacağıma ve

elbetteki Atatürkçülüğü bu ülkeye unutturmayacağımıza dair inancım hala var.

Sevgiler…

Sizin Haylazınız…

0 comments on “Kimim Ben?Add yours →

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.